Zijn kinderziekten nuttig of nutteloos? Regulier gaat men er van uit
dat ze beter niet kunnen optreden. Klassiek homeopaten en andere alternatieve
genezers denken hier over het algemeen heel anders over.
Als wij over kinderziekten praten denken wij aan: de bof, mazelen, rode
hond, waterpokken, de vijfde ziekte, de zesde ziekte, roodvonk e.d.
Dat deze zich in de eerste levensjaren zo frequent voordoen komt o.a
omdat ze zeer besmettelijk zijn. Heeft een kind eenmaal een kinderziekte
doorgemaakt dan is zij/hij in principe daar voor de rest van zijn leven
immuun voor.
Tegenwoordig
zijn er allerlei ‘'nieuwe'‘ kinderziekten. Pseudo-kinkhoest, allerlei
‘'vlekjes'‘-ziekten , die proberen na te doen wat vroeger mazelen, rode
hond of kinkhoest was. Op de e.a. manier blijven kinderziekten altijd
bestaan. Elke infectieziekte laat iets achter in het immuunsysteem.
Het wordt min of meer opgeslagen in onze data-base.
De functie van kinderziekten zou gezien kunnen worden als een oefening
voor het immuunsysteem. Kunnen wij deze oefening dan zo maar overslaan?
Naar mijn overtuiging niet.
In de klassieke homeopathie gaan wij er vanuit dat kinderziekten nuttig
zijn, niet alleen om het immuunsysteem te oefenen en sterken, maar ook
om het lichaam te schonen. (Zie artikel miasma's).
Klassiek homeopaten zien kinderziekten als kortstondige uitlopers van
kiemen van miasmatische ziekten. Het kind heeft kinderziekten nodig
om een miasma af te werpen, zodat het zich beter kan ontwikkelen en
zichzelf en het nageslacht niet extra belast. Doordat dit proces niet
door iedereen begrepen wordt, wordt het eliminatieproces onderdrukt.
Het wordt ons lichaam niet meer toegestaan ziek te worden.
Er
is al jaren een opvallende toename van allergische klachten en auto-immuun
ziekten. Eén van de veroorzakende factoren zou het niet meer doormaken
van kinderziekten en de vroegtijdige vaccinatie kunnen zijn, bij diegene
die daar gevoelig voor is.
In de literatuur wordt opvallend vaak een link gelegd tussen het ontstaan
van bepaalde kankersoorten en het nooit hebben ontwikkeld van kinderziekten.
Er
is al jaren een tendens gaande dat wij niet meer ziek mogen worden.
Zodra er een ziekte verschijnt passen wij onmiddellijk een vorm van
onderdrukking toe door middel van paracetamol, anti-biotica en/of het
immuunsysteem wordt platgelegd. Je zou je kunnen afvragen of het wel
verstandig is om dat altijd te doen.
Moeten wij proberen een ziekte uit te roeien en is dat dan zinvol of
is het verstandiger om te kijken naar de oorzaak van het ziek worden,
de functie daarvan en naar een manier zoeken om het immuunsysteem weerbaarder
te maken.
Zijn de ‘'nieuwe ziekten'‘ daadwerkelijk nieuwe ziekten of zijn het
gemuteerde versies van ziekten die reeds bestonden. Te denken valt dan
aan AIDS en syfilis. Girolama Fracastoro (1484-1553) schreef
over syfilis het navolgende:'‘ En deze ziekte waarover ik spreek,
deze syfilis, zal ook verdwijnen en uitsterven, maar later zal zij weer
herrijzen en door ons nageslacht opnieuw ervaren worden, zoals men mag
aannemen dat onze voorouders haar in voorbijgegane eeuwen hebben meegemaakt'‘.
(zie aids en syfilis de verborgen schakel van Harris Coulter.
Zal
dit ook het geval zijn met de kinderziekten? De toekomst zal het ons
vertellen.