In
de oude geschriften van Hippocrates kan men al lezen over intermitterende
koortsen, waarin hij waarschijnlijk de symptomen van malaria beschreef.
In de 17e eeuw stond malaria bekend als zwartwaterkoorts. Pas twee eeuwen
later toonde de arts Laveran aan dat parasieten malaria veroorzaakten.
Malaria kan van mens op mens worden overgebracht door middel van de
tussen gastheer, de malaria mug. Tijdens het zuigen van bloed worden
tegelijkertijd parasieten in de bloedbaan gespoten die direct of via
de lymfe de bloedbaan bereiken. Daar boort de parasiet (sporozoiten)
zich in een leverparenchymcel, waarna de deling begint. Na ongeveer
5 tot 14 dagen barst deze cel open en komen er miljoenen parasieten
vrij in de bloedbaan, die onmiddellijk beginnen met het penetreren van
de rode bloedcelen. In de rode bloedcel vindt een transformatie plaats
en na een dag barst de rode bloedcel open waarna er verscheidene parasieten
vrijkomen (merozoiten), die weer opnieuw een rode bloedcel binnendringen.
De malaria verschijnselen ontstaan door de vernietiging van de rode
bloedcellen en het vrijkomen van de producten van de parasiet.
De frequentie van de koortsaanvallen is afhankelijk van de verwekker.
De
incubatieperiode tussen beet van de geïnfecteerde mug en het ontstaan
van ziekteverschijnselen is ongeveer 14 dagen.
Er bestaan verschillende vormen van malaria die ook ieder een andere
incubatietijd laten zien. Er bestaan zo ongeveer 80 verschillende soorten
muggen die malaria kunnen overbrengen. Vooral in het regenseizoen (moessons)
en in een vochtige omgeving gedijen muggen goed. Voor de mens zijn er
vier soorten plasmodium besmettelijk en van die vier zijn de Plasmodium
Vivax en Plasmodium Falciparum echt van belang. De P Vivax veroorzaakt
de Malaria Tertiana en de P.Falciparum de malaria Tropica.
Malaria T kenmerkt zich door koortsaanvallen en koude rillingen die
precies om de dag komen. De patiënt kan zich heel erg beroerd voelen
doch doorgaans is het een vrij goedaardige ziekte, die helaas wel steeds
kan terugkomen.
Malaria T heeft meestal niet een bepaald koortspatroon en goedaardig
is het al helemaal niet. Een besmetting met deze vorm kent vele complicaties
en kan tevens de dood tot gevolg hebben. Deze vorm kent geen relapses
zoals de vorige.
Reizigers
naar tropische of subtropische landen die medicatie gebruiken worden
in toenemende mate geconfronteerd met resistente malaria stammen. Daarom
is het verstandig de reguliere medicatie te combineren met klamboes
die ingespoten zijn met insectenwerende of dodende stoffen en zichzelf
in te wrijven met muggenwerende middelen. Het slikken van anti-malariatabletten
geeft geen zekerheid. Ook dan kan iemand nog malaria ontwikkelen.
Een malaria-aanval begint vaak met een grieperig gevoel (spierpijn,
hoofdpijn, soms diarree, rillen, koorts etc)Wanneer u in een land bent
geweest met malaria risico en u tot zo'n 3 maanden na terugkeer eerder
genoemde verschijnselen ontwikkelt is het verstandig daar uw huisarts
over te raadplegen.
Wat
kan nu een klassiek homeopaat doen in geval van malaria en/of als profylaxe
en/of als e restverschijnselen zijn van een malaria-besmetting.
Als het de goedaardige vorm van malaria betreft kan gewoon homeopatisch
behandeld worden. Is het de kwaadaardige vorm dan is een gecombineerde
behandeling waarschijnlijk verstandiger. Voor wat betreft de profylaxe
zijn de meningen verdeeld. Indien er restverschijnselen zijn na het
doormaken van een tropische ziekte kan klassieke homeopathie veel doen.
Onderstaande casus die met toestemming van de behandelend homeopaat
en patiënt is overgenomen is daar een voorbeeld van.
Casus
Een
meneer raakt ondanks medicatie in 2000 besmet met malaria. Na opname
in het ziekenhuis blijft hij kwakkelen met zijn gezondheid. Zijn ontlasting
is elke ochtend dun. Hij heeft weinig tot geen eetlust meer en blijft
maar moe. Regelmatig heeft hij lichte koorts.
Hij heeft last gekregen van zijn linker kniegewricht.
Hij neigt naar de corpulente kant, is kortademig en transpireert zeer
snel. Ondanks zijn gewicht is hij zeer kouwelijk. Hij is dorstig naar
koud water. Voordat hij malaria kreeg was hij warmbloedig en niet dorstig.
Hij eet alles behalve olijven. Hij heeft een hekel aan alcohol.
Het is een bedachtzaam persoon, die zijn hele leven lang als een globetrotter
leefde.
Hij slaapt altijd op zijn rug en wil, ondanks dat hij het snel koud
heeft, altijd een raam of deur open. Hij filosofeert veel over dingen
en kan dan nogal langdradig worden. Soms wijdt hij zoveel uit dat hij
de oorspronkelijke vraag niet meer weet. Als hij merkt dat hij dat doet
roept hij zichzelf tot de orde.
Hij maakt een wijze indruk.
Op grond van deze summiere informatie geeft mijn collega hem een middel.
Binnen 3 weken voelt hij zich prettiger. Na 6 weken is zijn energie
met de helft toegenomen. Dan blijft hij enige maanden op dit niveau
hangen. Zijn knieklacht is ongewijzigd. Toch blijft de homeopaat hetzelfde
middel herhalen in verschillende potenties. Na een half jaar is deze
meneer van al zijn klachten af.
Aantal
consulten: 7 en 2 telefonisch
Aantal middelen: 1
Behandelduur: 6 maanden
NB.Een klassiek homeopaat beoordeelt de genezing van een patiënt anders
dan dat men gewend is te doen. Soms blijft de hoofdklacht bestaan, terwijl
het algemeen welbevinden sterk verbetert. In een dergelijk geval zal
de homeopaat niet zo snel van middel veranderen.
Sommige mensen hebben al jaren klachten en verwachten dan dat de homeopaat
dit op zeer korte termijn wel even recht breidt. Soms lukt dat, soms
niet. Dat is o.a afhankelijk van de pathologie, de vitaliteit en de
informatie die de patiënt vertelt.
Soms zal steeds weer opnieuw de puzzel gelegd moeten worden, soms is
hetgeen de patiënt verteld zo vol karakteristieken dat het middel niet
zo moeilijk te vinden is. Veel vaker echter komt het voor dat de casus
een brij is van stukjes middelen.(zie
ook artikel: een homeopatisch middel zoeken, hoe doe je dat?)
Het is dus verstandig om de klassiek homeopaat die u consulteert daadwerkelijk
de kans te geven u te genezen en niet te snel te stoppen of te wisselen
van homeopaat.
In
de oude geschriften van Hippocrates kan men al lezen over intermitterende
koortsen, waarin hij waarschijnlijk de symptomen van malaria beschreef.
In de 17e eeuw stond malaria bekend als zwartwaterkoorts. Pas twee eeuwen
later toonde de arts Laveran aan dat parasieten malaria veroorzaakten.
Malaria kan van mens op mens worden overgebracht door middel van de
tussen gastheer, de malaria mug. Tijdens het zuigen van bloed worden
tegelijkertijd parasieten in de bloedbaan gespoten die direct of via
de lymfe de bloedbaan bereiken. Daar boort de parasiet (sporozoiten)
zich in een leverparenchymcel, waarna de deling begint. Na ongeveer
5 tot 14 dagen barst deze cel open en komen er miljoenen parasieten
vrij in de bloedbaan, die onmiddellijk beginnen met het penetreren van
de rode bloedcelen. In de rode bloedcel vindt een transformatie plaats
en na een dag barst de rode bloedcel open waarna er verscheidene parasieten
vrijkomen (merozoiten), die weer opnieuw een rode bloedcel binnendringen.
De malaria verschijnselen ontstaan door de vernietiging van de rode
bloedcellen en het vrijkomen van de producten van de parasiet. 
