Anorexia
nervosa, letterlijk vertaald ‘gebrek aan eetlust door een nerveuze oorzaak’.
Was deze emotionele aandoening maar zo eenvoudig. Iedereen heeft wel
eens weinig eetlust omdat er wat aan de hand is. Doorgaans gaat dat
vanzelf wel weer over. Anorexia Nervosa gaat niet vanzelf over en kan
levensbedreigend zijn. Anorexia patiënten hebben helemaal geen gebrek
aan eetlust maar hongeren zich doelbewust uit. Ze proberen het hongergevoel
geheel en al te onderdrukken. De drang om af te vallen is hoog en niet
te onderdrukken.
Indien ouders er achter komen dat hun kind lijdt aan deze eetstoornis
(of welke dan ook) komt meestal als een shock. Er ontstaat een paniektoestand,
het kind wordt gepushed te eten, wordt constant in de gaten gehouden
en wat al niet meer.
Belangrijk is om voordat u met uw kind gaat praten eerst informatie
in te winnen bij uw huisarts, bij therapeuten en u op de hoogte te stellen
wat een eetstoornis precies inhoud, welke therapieën er zijn en wat
het best bij uw kind zou passen. Probeer u goed voor te bereiden. Als
u met uw kind over Anorexia gaat praten zal deze het probleem meestal
ontkennen. Het is immers iets dat zij graag verborgen zou willen houden.
Toon begrip en liefde en verwijt het kind niets. Daar schiet u niets
mee op. Voer ook niet aan dat iedereen zich zorgen maakt om haar. De
meeste kinderen vinden het zeer onprettig als zij weten dat hun probleem
met iedereen wordt besproken. Het was immers hun geheim.
Anorexia
is een serieus probleem, immers iemand kan er aan overlijden en/of te
maken krijgen met ernstige gezondheidsproblemen. De oorzaak van zowel
Anorexia als Boulimia ligt in bijna alle gevallen op het emotionele
vlak. Vandaar dat een hulpteam het beste kan bestaan uit een huisarts,
een psychotherapeut of andere therapeut, een diëtiste en bv een klassiek
homeopaat.
Wat
kunnen voor u signalen zijn dat uw kind een eetstoornis heeft:
afvallen
maaltijden
overslaan (ik eet later wel of ik heb al gegeten)
na
een maaltijd onmiddellijk naar de wc/badkamer vertrekken
na
een maaltijd extra beweging nemen (enden fietsen/joggen etc)
sowieso extra actief zijn.
depressief
zijn
het
steeds maar weer praten over afvallen
het
steeds maar weer praten over hoe mager/dik anderen zijn
slecht
slapen
het
gebruiken van allerlei laxeermiddelen onder het mom van slecht naar
het toilet gaan
Anorexia
patiënten zijn doorgaans mensen met weinig eigenwaarden. Ze zijn uitermate
onzeker en daardoor perfectionistisch ingesteld. Veel patiënten leggen
zichzelf allerlei rituelen op, zeker als het eten betreft. Soms kunnen
ze hun eigen eetregime niet volhouden en krijgen zij een eetbui. Daarna
treedt de paniek op en voelen ze zich een slappeling. Ze willen het
eten wanhopig graag weer kwijt. Ze wekken braken op, gebruiken laxeermiddelen
en dwingen zichzelf tot overmatige activiteit. Vaak is het zo dat hoe
magerder de patiënt is, hoe banger ze zijn om weer aan te komen.
Indien u bemerkt of bij uzelf of bij uw kind dat er een obsessie aan
het ontstaan is ivm eten doet u er goed aan zo snel mogelijk hulp te
zoeken.
Door de extreme vermagering waardoor ondervoeding ontstaat, ontstaan
er ook lichamelijke klachten zoals bijvoorbeeld:
De
menstruatie blijft weg omdat het niveau van de hormonen afneemt.
Moe
en depressief worden omdat de bloeddruk daalt en de hartslag trager
wordt, het lichaam probeert immers te besparen op de stofwisseling.
Meer
kans op osteoporose.
Vochtophopingen
in het lichaam.
Allerlei
tekorten aan mineralen en vitaminen kunnen leiden tot nierbeschadigingen,leverbeschadigingen,
stoornissen in het hartritme etc.
Er
kunnen huidproblemen ontstaan.
Haaruitval.
Darmklachten.
Afbraak
van spierweefsel.
Problemen
met het glazuur op de tanden en met de slokdarm door het steeds weer
braken.
Omdat
het overgrote deel van de anorexia-patiënten voor langere tijd ontkennen
dat er iets met ze aan de hand is, is de kans op grote schade aan het
lichaam (en de geest) niet denkbeeldig.
Stress
is iets waar de meeste anorexia patiënten mee te maken krijgen. Steeds
weer moeten zij uitvluchten verzinnen waarom ze niet op feestjes of
etentjes komen. Zij moeten liegen over hun eetgedrag. Daardoor worden
ze steeds onzekerder en de omgeving kan ze gaan zien als onbetrouwbaar
en niet recht door zee. Daardoor komen ze in een sociaal isolement en
uiteindelijk zijn zij geheel en al op zichzelf aangewezen en zijn alleen
nog maar bezig met het probleem van wel of niet eten en zo ja hoeveel
dan, dun en dik zijn en met allerlei niet groepsgebonden activiteiten.
Je zou kunnen zeggen dat een anorexia patiënt verslaafd is aan afvallen
en dat is maar al te vaak moeilijk te begrijpen voor de omgeving.
Boulimia
Nervosa Netzoals
Anorexia nervosa (gebrek aan eetlust door nerveuze oorzaken) betekent
Boulemia nervosa te veel eetlust door nerveuze oorzaken. Dat is niet
helemaal waar omdat de overmatige eetlust wordt afgewisseld door perioden
dat de boulemia patiënt maar weinig eet.
Bij een anorexia patiënt zie je de controle over het eetgedrag terwijl
bij de Boulemia stoornis de controle over dit gedrag helemaal wegvalt.
Na een eetbui volgt het braken. Boulemia patiënten zijn niet makkelijk
te herkennen. Meestal zijn ze niet dik en niet dun en is het voor hen
wat makkelijker om hun stoornis verborgen te houden.
Veel eten wordt gevolgd door streng vasten. Bij Anorexia is de drang
om niet te eten zeer sterk, bij Boulemia is de drang tot eten zeer sterk.
Overdag kan er nauwelijks gegeten worden, waarna ‘s avonds alle kasten
geplunderd worden. Daarna ontstaat het schuldgevoel.
Ook
bij Boulemia patiënten kunnen gezondheidsproblemen ontstaan die grotendeels
overeenkomen met de Anorexia klachten. Daarbij komt dat indien echt
heel veel gegeten wordt er ook een ruptuur van de maagwand kan ontstaan,
al komt dat maar erg weinig voor.
Een ander probleem kan de financiële situatie zijn. Veel eten kost veel
geld, ook daardoor kan iemand in een sociaal isolement komen.
Zowel
bij de anorexia als de Boulemia patiënt is er een obsessie aangaande
het lichaam, eten en gewicht. Alleen vindt de Anorexia patiënt zich
altijd te dik, hoe mager ze ook zijn, dat zie je bij een Boulemia patiënt
niet. Zij hebben doorgaans een normaal gewicht.
Wat
kan de klassiek homeopaat doen bij dergelijke eetstoornissen?. Een klassiek
homeopaat behandelt niet de ‘ziekte’, maar de persoon die aan een ziekte
(verstoring) lijdt. In het geval van Anorexia zal hij/zij vaak samenwerken
met een andere therapeut of de huisarts. Hij/zij zal proberen de vicieuze
cirkel waarin de patiënt verkeerd te doorbreken door middel van gesprekken
en homeopatische medicatie.
De behandeling is over het algemeen langdurig.
