Inleiding Vaak
wordt gedacht en vertelt dat homeopaten het gebruik van antibiotica
afwijzen. De waarheid omtrent deze stelling ligt ergens in het midden.
Homeopaten zijn tegen het gebruik van antibiotica als dit niet strikt
noodzakelijk danwel levensreddend is. Enkele jaren geleden werd antibiotica
te pas en te onpas voorgeschreven. Omdat men meer inzicht kreeg in het
functioneren van het afweerapparaat (immuunsysteem) is men terughoudender
geworden met het voorschrijven van antibiotica. Duidelijk werd dat sommige
antibiotica het afweersysteem beïnvloedden en niet alleen maar
bacteriën doodde of hun groei onmogelijk maakten.
De
allereerste antibiotica was penicilline G. Penicilline doodt bacteriën
met een bepaalde wandstructuur, de grampositieve bacteriën (de
wand van deze bacteriën is met een zogenaamde gramkleurstof te
kleuren). Penicilline maakt deze wand stuk. Gramnegatieve bacteriën
noemt men die bacteriën die deze wandstructuur niet hebben en waartegen
penicilline niets uithaalt.
Antibiotica werken alleen bij ontstekingen waar bacteriën in het
spel zijn. De meeste ‘ontstekingsziekten’ (bijvoorbeeld kinderziekten)
worden veroorzaakt door virussen. Griep is een virusziekte. Ook bij
middenoorontsteking heeft antibiotica niet altijd zin. Hierover zijn
hevige discussie gevoerd tussen voor- en tegenstanders. Regulier wordt
antibiotica ook gebruikt als profylaxe dat wil zeggen ter voorkoming
van.......
Mensen die weinig weerstand hebben en daardoor sneller complicaties
zouden kunnen oplopen bij eenvoudige ziekten krijgen vaak antibiotica
als profylaxe. Ook hier zijn discussies over geweest. Er zijn onderzoeken
die hebben uitgewezen dat profylaxe vaak niet nodig is en dat er veel
nadelen aan verbonden zijn. Er worden immers op deze manier bacteriën
gekweekt die niet meer reageren op antibiotica (resistentie) en een
verzwakt lichaam is de ideale broedplaats voor deze bacteriën.
Bovendien worden bacteriën geselecteerd die heel sterk zijn (virulentie)
waardoor alleen de hele sterke en zeer moeilijk te bestrijden bacteriën
de mens nog ziek maken (superinfecties).
U
zult begrijpen dat resistentie gevaarlijk is. Er zullen steeds ‘gemenere’
bacteriën komen.
De
homeopathische visie Een
klassiek homeopaat zal proberen de afweer van een patiënt zo alert/optimaal
mogelijk te houden.
Vooral kinderen hebben (hoe vreemd dat ook mag klinken) al die neusverkoudheden
en kortdurende koortsen nodig. Hun afweerapparaat krijgt te maken met
allerlei ziekteverwekkers en leert daardoor afweerstoffen te maken.
Zo wordt de afweer opgebouwd tegen de belangrijkste ziekteverwekkers.
Elke homeopaat zal u voorbeelden kunnen geven van kinderen die van de
ene antibiotica kuur in de andere vallen en in een vicieus cirkeltje
blijven ronddraaien. Als een homeopaat een dergelijk kind behandelt
zal hij altijd constitutioneel behandelen. Dat wil zeggen dat hij/zij
voorschrijft op het totaalbeeld, de persoon zelf en niet op de klacht.
Hij/zij zal proberen het evenwicht te herstellen en het afweerapparaat
weer gezond te maken. Koorts is bijna nooit een reden om antibiotica
te slikken. Het ontwikkelen van koorts is één van de beste
afweerreacties van een lichaam.
Wanneer
behandelt een homeopaat dan wel koorts? In de eerste plaats zal hij
nooit met onderdrukkende middelen werken. Hij/zij zal proberen alles
in goede banen te leiden en de afweer te verhogen. We gaan het lichaam
pas helpen, dus een middel voorschrijven als blijkt dat het lichaam
het zelf niet af kan. Er wordt niet voorgeschreven op koorts alleen
maar op het koortsbeeld dat iemand vertoont of het constitutionele middel
wordt toegediend. Enkele bekende homeopathische middelen die wat vaker
bij koortstoestanden gebruikt worden zijn Belladonna, Aconitum, Ferrum-phosphoricum,
Arsenicum, Apis en dergelijke. Op zich kan elk homeopathisch middel
voor iemand van toepassing zijn.
Een
Belladonna koorts kenmerkt zich doorgaans op de navolgende manier: plotselinge
hoge koorts, roodheid, vurig, brandend, aanvoelen als een kachel, zweten,
tijdens de koorts weinig tot geen dorst, ijlen, zeer rusteloos, ondanks
de hitte toch onder de dekens willen liggen, grote pupillen, heet hoofd
maar voeten en handen koud. De aanleiding is vaak afkoeling bijvoorbeeld
in koud water zwemmen tijdens heet weer, kouvatten op het hoofd, zonnesteek
en dergelijke.
Een
Aconitum koorts kenmerkt zich doorgaans op de navolgende manier: plotselinge
koorts die meestal pas ‘s avonds of ‘s nachts begint, hevige dorst,
angstig, weinig of geen zweet, vaak één rode en één
bleke wang, pupillen normaal of klein. De aanleiding is vaak afkoeling
in koude wind of na een ernstige schrik.
Een
Ferrum-ph koorts kenmerkt zich doorgaans op de navolgende manier: Een
snel oplopende koorts meestal ‘s middags al zonder een echt duidelijk
beeld, dus zonder echte karakteristieken er is van alles wel een beetje.
Meestal ervaart de koortspatiënt zich zelf als zeer warm, terwijl
hij koel aanvoelt. Ze hebben graag warmte behalve aan het hoofd.
Soms afwisselend rood/bleek.
En
wat nu als iemand ergens een ontsteking heeft? Vaak wordt dit ook behandeld
met homeopathische middelen. Als iemand bij een klassiek homeopaat komt
met het verhaal van steeds weer terugkerende blaasontstekingen dan zal
in eerste instantie constitutioneel worden behandeld.
Betreft het een zeer acute ontsteking die voor de eerste maal optreedt
bij een doorgaans gezond persoon die geen enkele andere klacht heeft
dan wordt de blaasontsteking behandeld.
Ook dan wordt weer gekeken naar de soort blaasontsteking die optreedt.
Niet iedereen heeft dezelfde symptomen bij een blaasontsteking. Er zijn
dus een hoop middelen die een blaasontsteking kunnen verhelpen.
In
principe kan elke ontsteking homeopathisch behandeld worden. Alleen
als er sprake is van een levensbedreigende situatie of niet geheel duidelijk
is welk homeopathisch middel genezing kan bieden en zodoende onomkeerbare
gevolgen zouden kunnen optreden geniet het de voorkeur antibiotica te
gebruiken al dan niet in combinatie met een homeopathisch middel.
Het
kan voorkomen dat iemand allerlei bijverschijnselen krijgt tijdens of
na het gebruik van antibiotica. Men ontwikkelt bijvoorbeeld een hardnekkige
diarree. In onze darmen leven bacteriën die we nodig hebben bij
de vertering van ons voedsel, ook deze bacteriën kunnen worden
gedood door het gebruik van antibiotica. Het evenwicht in de darm is
dan totaal verstoord, de soort bacterie waarmee wij eigenlijk geen echt
prettige relatie onderhouden heeft de overhand gekregen. Sommige mensen
krijgen huidproblemen die ook na het stoppen van de antibiotica kuur
blijven bestaan of ontwikkelen maagklachten. Soms blijft men maar moe
en lusteloos.
Er
zijn antibiotica die de bloedstolling en/of de werking van de anticonceptiepil
beïnvloeden. Ook kan overgevoeligheid voor zonlicht optreden.
Er zijn een aantal antibiotica die werkelijk giftig zijn bijvoorbeeld
doofheid veroorzaken of de nieren aantasten. Neomycine is daar een voorbeeld
van. Het is zo giftig dat het eigenlijk niet geslikt mag worden en daarom
vaak in zalven verwerkt wordt. Toch zijn er gevallen bekend van mensen
die doof werden na het gebruik van Neomycinezalf, het werd dan wel gesmeerd
op grote huidoppervlakten. In het buitenland wil het nog wel eens voorkomen
dat Neomycine verwerkt is in een anti-diarreemiddel.
Een ander antibiotica dat nu niet meer gebruikt mag worden is chlooramfenicol.
In Amerika waar het veel gebruikt werd zijn talloze zuigelingen overleden
aan ‘the grey baby-syndrome’ veroorzaakt door chlooramfenicolgebruik.
Pas echter op in het buitenland bijvoorbeeld in Indonesië of Marokko,
in deze landen wordt nog wel gebruik gemaakt van deze antibiotica. Uit
Chinees onderzoek is gebleken dat chlooramfenicol een belangrijke rol
kan spelen bij het ontstaan van kinderleukemie.
Mensen die langdurig tetracycline slikken doen er verstandig aan met
hun huisarts te overleggen over het slikken van extra vit B complex.
Wat
kan een homeopaat doen indien iemand allerlei restverschijnselen heeft
gekregen na het gebruik van antibiotica. De homeopaat zal meestal constitutioneel
behandelen en soms indien er blokkades zijn veroorzaakt door een bepaalde
antibiotica, het gepotentieerde antibiotica toedienen waar iemand de
problemen door heeft gekregen.
Casus
1
Dhr.
S is 45 jaar en heeft in zijn jeugd heel veel antibiotica geslikt in
verband met luchtweginfecties. Hij heeft al jaren last van huidinfecties
waarvoor hij vaak hormoonzalven gebruikt. De klacht waarmee hij naar
de homeopaat gaat is chronische vermoeidheid. Op grond van het totaalbeeld
wordt een middel voorgeschreven zonder echt resultaat. Er wordt gezocht
naar een beter passend middel. Dat wordt niet gevonden en dus schrijft
de homeopaat hetzelfde middel voor maar dan in een andere potentie,
er is wel wat resultaat maar veel is het niet.
Het zoeken gaat door, maar veel levert het niet op. Na een aantal middelen
te hebben voorgeschreven besluit de homeopaat hem een homeopathisch
gepotentieerd antibiotica voor te schrijven omdat zij vermoedt dat er
een blokkade aanwezig is. Na dit middel ontwikkelt Dhr. S een luchtweginfectie
met hoge koorts. In overleg met de huisarts wordt besloten Dhr.S nauwlettend
in de gaten te houden en niets voor te schrijven. Dhr. S herstelt van
zijn luchtweginfectie en krijgt vervolgens het middel dat hem in eerste
instantie was voorgeschreven. Het resultaat is verbluffend. Binnen 2
maanden is zijn vermoeidheid verdwenen net zoals zijn huidinfecties.
Na enige maanden volgt er een terugval en het middel wordt herhaald
met hetzelfde effect. Na een half jaar volgt weer een terugval en het
middel wordt herhaald helaas zonder resultaat. Gezocht wordt naar een
ander middel.
Dat wordt gevonden en toegediend, weer zonder resultaat. Vervolgens
geeft de homeopaat de man wederom een gepotentieerd antibiotica en de
man gaat met sprongen vooruit. Na verloop van tijd wordt het voorlaatste
middel herhaald met goed resultaat. Er volgen geen terugvallen meer.
Behandelduur:
14 consulten verspreid over 2 jaar en 5 maanden
Casus
2
Een
jongetje van 3½ jaar komt samen met zijn moeder bij de homeopaat vanwege
chronische verkoudheden en algehele lusteloosheid. Veel antibiotica
gebruik in verband met een telkens dreigende longontsteking. De ellende
begint altijd in de herfst en ging door tot aan maart/april. Thans knapt
hij pas in juni op. Zijn moeder voorziet de problemen al als hij naar
de basisschool moet. Op grond van het hele verhaal wordt er een middel
voorgeschreven. 2 dagen na inname en vervolgens binnen 3 weken treedt
er een heel scala aan klachten op. Het ene is nog niet weg of het andere
begint. Net zo plotseling als alles begon, houdt het ook weer op en
komt niet meer terug.
Soms is het jongetje nog wel eens verkouden, maar dan op een gezonde
manier.
